رباعی شمارهٔ ۱۶۴

در این ابیات، شاعر از حالتی مست و سرخوش صحبت می‌کند که با جام صبوحی در دست دارد. او از بلندی قامت خود به عنوان سرمستی یاد می‌کند و بیان می‌کند که در غیاب معشوقش، وجودی ندارد. این اشعار نماد حال و هوای عاشق و وابستگی عمیق او به معشوق است.