رباعی شمارهٔ ۱۶۳

در این شعر به زیبایی اشاره شده که در این خانه کسی در حال رقص است که تمام کمالات در برابر او هیچ است. اگر در وجود تو هم نشانه‌ای از انکار وجود داشته باشد، آن ماه زیبا نیز در انکار تو درخشان و تابان است. به نوعی می‌توان گفت که این شعر به ارتباط میان کمال، زیبایی و انکار پرداخته است.