رباعی شمارهٔ ۱۶۱

در این ابیات، شاعر از دل آشفته و غوغای درونی خود سخن می‌گوید که جانش را به شدت درگیر کرده است. همچنین به عشق و شوقی اشاره دارد که وقتی معشوق (زهره) آتش عشق او را می‌بیند، بلافاصله از او دوری می‌کند و می‌گریزد. این تصاویر نشان‌دهنده‌ی شدت احساسات و لحن ناامیدی هستند.