رباعی شمارهٔ ۱۵۹

این بیت‌های زیبا احساس اندوه و فراق را بیان می‌کنند. شاعر از فقدان و دوری عزیزانش گله می‌کند و می‌گوید که چشمانش پر از اشک و قلبش مملو از حسرت است. او همچنین به این فکر می‌کند که آیا زمانی که از دست رفته بازمی‌گردد یا نه؛ و در نهایت با ناامیدی می‌گوید که چنین چیزی ممکن نیست.