از کفر و ز اسلام برون صحرائیست
ما را به میان آن فضا سودائیست
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به مفهوم فراتر از دین و کفر اشاره میکند. او میگوید که در میان دو حالت متضاد، یعنی کفر و اسلام، فضایی وجود دارد که ما به آن تمایل داریم. وقتی عارف به این مقام برسد، تمام منابع خود را کنار میگذارد، زیرا آنجا نه کفر وجود دارد و نه اسلام. در واقع، او به مرحلهای میرسد که هیچیک از این تعابیر نمیتوانند او را توصیف کنند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
عارف چو بدان رسید سر را بنهد
نه کفر و نه اسلام و نه آنجا جائیست