غزل شمارهٔ ۳۳۷

برداشت: وقتی که چشم‌هایت را می‌بندی، یعنی وقت خواب است، اما این به معنی خوابیدن نیست؛ این فقط پاسخی به رقیبان است.

برداشت: می‌دانی که ما خیلی پایدار نیستیم و دوام نداریم، اما چشمان مست و گیج تو به سرعت به جلو می‌نگرند.

برداشت: هر چه ظلم و ستم کنی، در واقع لطفی است که به من می‌کنی. هر اشتباهی که انجام دهی، در نظر من درست و قابل قبول است.

برداشت: تو در خواب، چشمان آتشینت را می‌کنی، در حالی که ما با نگاه و دل‌مان در عذاب و ناراحتی هستیم.

برداشت: بسیاری از افراد به خاطر نگاه دلربای ساقی، مانند افرادی که با یک شمشیر زخمی شده‌اند، دچار غم و غصه شده‌اند، حتی اگر آن نگاه تنها به اندازه یک قطره آب باشد.

برداشت: یکی می‌گوید این حالت ناشی از عشق به ساقی است و دیگری می‌گوید این رفتار ناشی از تأثیر شراب است.

برداشت: می و ساقی تنها بهانه‌ای هستند و فقط خدا می‌داند که این عشق از چه منبعی سرچشمه می‌گیرد.