رباعی شمارهٔ ۱۴۴

شاعر به این موضوع اشاره دارد که کسی که دل را به عنوان مرکز احساسات و تفکرات خود می‌داند، پس از چند قدم برداشتن، همه چیز را به دست آمده می‌داند. او با ذکر تسبیح، سجاده، توبه، زهد و ورع، این چیزها را به عنوان راه‌های رسیدن به مقام والای انسانی معرفی می‌کند، اما در عین حال، اینها را تنها را‌ه‌هایی می‌داند که شخص به منزل مقصود خود می‌رسد.