رباعی شمارهٔ ۱۴۲

این اشعار به بیان احساسات عاشقانه و غمگین پرداخته است. شاعر به زیبایی معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که گویی او خواب پری‌ها را دارد. در سحرگاه، معشوق نگاهی به دل شاعر می‌اندازد و هر دو در حال گریه هستند. تا زمانی که صبح می‌رسد، سوالی به وجود می‌آید که از میان این دو عاشق، کدام یک واقعاً عاشق است.