غزل شمارهٔ ۳۳۶

برداشت: به من یک لیوان شراب بده ای پیر میان‌باره، نگو که فردا چه می‌شود چون به تعویق انداختن، خطرهایی دارد.

برداشت: به جای شراب، خون فرعون را به من بده؛ چون وقتی موسی به میقات رفت، جانم به او پیوست.

برداشت: شراب ما از خون دشمنان به دست آمده است و لذت‌های شیران همانند شکارچیان دلپذیر است.

برداشت: این شعر به بیان حالتی از جنگ و نبرد اشاره دارد که در آن خونریزی و رنج فراوانی وجود دارد. در واقع، نشان‌دهنده‌ی تأثیراتی است که جنگ بر زندگی و طبیعت می‌گذارد. در اینجا، شیر به عنوان نماد قدرت و شجاعت به تصویر کشیده شده است و نشانه‌هایی از خون و خشونت به وضوح دیده می‌شود.

برداشت: نمی‌خواهم به دنبال گور بروم و نه به خاطر خون انگور، چرا که من در حالتی هستم که از نفی و عدم چیزها خرسندم و نه از اثبات و وجود آنها.

برداشت: وقتی به شکار می‌روم، همچون بازهای جنگی که برای گرفتن طعمه به پرواز در می‌آیند، به سراغ زندگان می‌روم و نه اینکه مانند زاغ‌ها دور مردگان بچرخم.

برداشت: بیایید ای زاغ، بازی کنید و با تلاش و کوشش خود را پاک و منزه کنید. از حالت زاغی و زشت فاصله بگیرید و به سمت زیبایی و بزرگی بروید.

برداشت: بیا توصیف‌های نامحدود را رها کن و درون خودت، حتی بیشتر از آنچه هستی، خالص و ساده شو.

برداشت: این زمین مانند یک ظرف پر از خون است که از عشق و زخمی که بر دل عاشقان و بزرگ‌ترها نشسته، پر شده است.

برداشت: چندین بار بگو که صبح نزدیک است، اما صبح خودش را به طور واضح نشان می‌دهد و مانند نوری از چراغ روشنایی می‌بخشد.