رباعی شمارهٔ ۱۴۰

این بیت‌ها به توصیف قاضی‌ای می‌پردازد که مانند دیگر قضات عمل نمی‌کند. او به عشق و محبت علاقه‌مند است و فقط به قضای عشق راضی است، نه به دیگر امور. به عبارت دیگر، عشق او را کاملاً درگیر کرده و او نمی‌تواند به چیزهای دیگر بیندیشد.