رباعی شمارهٔ ۱۳۶

در این شعر، شاعر به محبوبی اشاره می‌کند که مقامش بسیار بالا و ارزشمند است، حتی از تاج بر سر خود نیز مهم‌تر است. او بیان می‌کند که درد دوری از محبوبش برای او سخت‌تر از مرگ است. همچنین در اشاره به حالت خود، می‌گوید که چهره‌اش زرد و نشان‌دهنده‌ی غم و فراق است و زیبایی‌اش به‌جای گل، به مانند طلاست.