رباعی شمارهٔ ۱۳۱

این شعر به مفهوم یاری خداوند به انسان اشاره دارد. شاعر می‌گوید کسی که خداوند او را یاری کرده، دل و جان و شوق زیادی دارد. او هشدار می‌دهد که به هیچ کس دیگری طمع نکن، زیرا خداوند نعمت‌های ویژه‌ای به او عطا کرده است.