رباعی شمارهٔ ۱۳۰

این بند از شعر به این معنا اشاره دارد که کار و تلاش واقعی در دستان کسانی نیست که به راحتی به زندگی خود ادامه می‌دهند. شغل و حرفه‌ی اصلی آنهایی که در خطر و دزدی هستند، چیزی غیر از پیشه‌ی عادلانه و پایدار است. در اینجا به تمایز بین افراد توانگر و کسانی که در مسیر ناپسند و نادرست قرار دارند، پرداخته شده است.