رباعی شمارهٔ ۱۲۶

برداشت: این عبارت به توصیف چیزی می‌پردازد که موجب شرافت و ارجمندی سماع (رقص و حالت‌های شورانگیز) می‌شود و در عین حال به موضوعی اشاره دارد که دسترسی به آن باعث نابودی و فراموشی می‌شود. به بیان دیگر، اشاره به دو نوع تجربه یا حالت انسانی دارد: یکی که ارزش و قدر و منزلت را به همراه دارد و دیگری که ممکن است باعث از بین رفتن و زوال شود.

برداشت: می‌آید و می‌رود به شکل پنهانی تا این را بفهمند که این حس و خلسه‌ها ناشی از نواختن سازها نیست.