رباعی شمارهٔ ۱۲۵

در این بیت، شاعر به بیان احساساتی عمیق درباره عشق و غم می‌پردازد. او به چشمی اشاره می‌کند که به خاطر غم عشق اشک می‌ریزد و می‌گوید این چشم، عاشق گمشده‌اش را به خواب نبرد، زیرا ممکن است در خواب، رویاهای زیبا ببیند. شاعر همچنین به کسی که بی‌خبر از عشق است هشدار می‌دهد که نباید فکر کند این وضعیت تنها یک پایان دارد، زیرا عشق و عواطف عمیق‌تری در آن نهفته است.