رباعی شمارهٔ ۱۲۴

در این شعر، شاعر به عشق و تأثیرات آن اشاره می‌کند. او از چشمی صحبت می‌کند که به دنبال زیبایی‌هاست و به دیگران هشدار می‌دهد که خیال نکنند که فتنه کم‌رنگ شده است. همچنین از تأثیر عواطف و اشک‌ها سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که با هر قطره اشک، عمق عشق و درد بیشتر نمایان می‌شود.