رباعی شمارهٔ ۱۲۲

برداشت: آن روحی که باعث خوشحالی معشوق ماست، همیشه سرزنده و لبخند بر لب دارد.

برداشت: لطف و زیبایی آن‌قدر عمیق و خیره‌کننده است که نمی‌توان به راحتی درباره‌اش صحبت کرد، مگر اینکه آن زیبایی متعلق به معشوق باشد.