غزل شمارهٔ ۳۳۴

برداشت: از ابتدای امروز، رقبای میخانه مهمان هستند، ای پادشاه و فرمانروای میخانه.

برداشت: امروز چه روزی است؟ بگو که این روز خوشبختی کجاست؟ بگو که عشق و دلخواه من کجاست.

برداشت: دل عاشقان هرگز تحت کنترل کسی نیست، چرا که کسی که در حال مستی و خرابی است، نمی‌تواند تحت فرمان کسی دیگر باشد.

برداشت: صد زهره از رازها با صدای دلنواز درآمد و از ابر برآمد، ای ماه درخشان، به میخانه بیا.

برداشت: ما از مرگ هیچ ترسی نداریم، چرا که وقتی زنده‌ایم، لذت‌ها و زیبایی‌های دنیا ما را شاد و خوشحال می‌کند.

برداشت: بر گاو رخت نهادن یعنی دار و ندار و تمام مایملک

برداشت: هر کسی که به شمس الحق تبریز ایمان بیاورد، نشان‌دهنده این است که دل او نسبت به کافر خود بی‌اعتنا بوده و عشق و باورش به خدا و حقیقت را در دنیای خرابات (محل‌های خوشگذرانی و شراب‌خواری) جستجو می‌کند.