رباعی شمارهٔ ۱۱۸

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت فردی اشاره دارد که مرکز توجه مجلس است، اما در واقع در آن مجلس حضور ندارد و معلوم نیست کجاست. او از او به عنوان سروی بلند با قامتی راست یاد می‌کند که زیبایی‌اش به حدی است که گویا قیامتی را در دل‌ عاشقان به پا کرده است.