رباعی شمارهٔ ۱۱۵

این بیت به توصیف حالتی از آرامش و آسایش درونی می‌پردازد. شخصی که در این وضعیت است، نه به دارایی‌های مادی وابسته است و نه به فقری دچار است. او از غم و اندوه دنیا و مردم دور است و به نوعی با خودش در صلح و آرامش به سر می‌برد. در واقع، او هیچ گونه وابستگی به مسائل بیرونی ندارد و در صلح درون است.