رباعی شمارهٔ ۱۱۲

در این شعر، شاعر از یار خود می‌خواهد که در کنار او بماند و به او کمک کند. او به بلبل نغمه‌خوان نیز توصیه می‌کند که در گلزار ساکن باشد و یاران غریب را یاری دهد. همچنین، بر اهمیت شب بخشش تأکید می‌کند و به دیگران هشدار می‌دهد که این شب را از دست ندهند.