رباعی شمارهٔ ۱۱۰

این شعر بیانگر شادی و آزادی شاعر از غم جدایی است. او امشب به وصال معشوق رسیده و با خوشحالی در کنارش می‌چرخد و از دل درخواست می‌کند که صبح با خود غم‌ها و جدایی‌ها را به همراه نیاورد.