غزل شمارهٔ ۳۳۲

برداشت: این خانه‌ای که همیشه در آن صدای چغانه (صدای جشن و شادی) به گوش می‌رسد، از صاحب آن بپرسید که این منزل چه نوع منزلی است.

برداشت: این بیت به بررسی معنا و ارزش مکان‌ها و اشیاء مقدس می‌پردازد. شاعر می‌پرسد که اگر زیبایی و جذابیت یار همچون خانهٔ کعبه است، پس چرا به آن اهمیت داده نمی‌شود؟ و همچنین اگر نور و روشنی خداوند در مکانی مانند معبد مغان قرار دارد، آیا این مکان کم‌اهمیت‌تر است؟ به‌عبارتی، شاعر به دنبال کشف مضامین عمیق‌تری در مورد زیبایی و نور الهی است و به تقدس خاصی که ممکن است در مکان‌های مختلف وجود داشته باشد، اشاره می‌کند.

برداشت: در این خانه گنجی وجود دارد که در هیچ جنسی و ظرفی نمی‌گنجد. این خانه و صاحب آن تنها بهانه‌هایی برای نشان دادن آن گنج ارزشمند هستند.

برداشت: به کسی که می‌خواهد به خانه من نزدیک شود هشدار می‌دهم که این خانه دارای راز و جادو است. همچنین، به کسی که در مورد من صحبت می‌کند، نگویید که من در حال سرخوشی و شادابی در شب هستم.

برداشت: زمین و خاک این خانه مانند عطر و خوشبو است و در این خانه همه جا آواز و موسیقی وجود دارد.

برداشت: به طور کلی، هر کسی که در این مکان راهی به دست آورد، همانند پادشاهی روی زمین و سلیمان زمان محسوب می‌شود.

برداشت: ای آقا، یک بار سر خود را از این بام پایین بیاور، زیرا در چهره زیبای تو نشانه‌ای از شانس وجود دارد.

برداشت: سوگند به جان تو، که تنها دیدن چهره‌ات برای من ارزشمند است و هر چیز دیگری، حتی قدرت و ثروت دنیا، فقط خیالی و فریبند است.

برداشت: بستان (باغ) در شگفتی است که کدام برگ و کدام شکوفه در آن وجود دارد و پرندگان نیز در حیرت‌اند که کدام دام و کدام دانه در اطرافشان است.

برداشت: این شخص به مانند سیاره‌ها و ستاره‌هاست و این مکان، خانه‌ای برای عشق است که هیچ مرزی ندارد و به طور نامحدود ادامه دارد.

برداشت: چون آینه، روح من تصویری از تو در دل دارد و دل من مانند شانه‌ای شده که در زلف‌های تو گره خورده است.

برداشت: در داستان یوسف، زنانی که به زیبایی او دل باختند، دستشان را بریدند. ای جان من، به من بپیوند که جان تو در همین مقام جمال قرار دارد.

برداشت: در اینجا اشاره به این است که هیچ کس از وجود یا وضعیت دیگران در خانه‌ای خبر ندارد؛ هر کس به آن خانه وارد می‌شود، تنها خود را معرفی می‌کند و هیچ اطلاعی از دیگران ندارد.

برداشت: به آستانه خانه مشین نایست؛ زود وارد شو، زیرا او آنجا منتظر است و تاریکی دورش را احاطه کرده است.

برداشت: مست‌های خدا، حتی اگر تعدادشان بسیار باشد، در اصل یکی هستند. اما مست‌های دنیا، هرکدام دو یا سه جنبه دارند و در واقع متنوع و متفاوت‌اند.

برداشت: در جنگل شیرها نباید نگران زخم‌ها بود، چون ترسیدن خود نشانه‌ای از ضعف و خصوصیات زنانه است.

برداشت: آنجا زخم و جفایی در کار نیست بلکه همه رحمت و مهر است، این وهم و ترس توست که مانند فانه تو را پشتِ در نگه داشته است. (فانه چوبی است که پشت در می‌انداختند تا باز نشود. در درب‌های امروزی نیز قطعاتی با کاربرد مشابه وجود دارد)

برداشت: زبانه یعنی شعله، زبانه آتش