رباعی شمارهٔ ۱۰۰

این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دردهای ناشی از آن است. دل همچون ساز رباب در آرزوی معشوق می‌نوازد و از سوز عشق به شدت می‌سوزد. اگرچه معشوق از درد عاشق بی‌خبر است و خاموش است، اما در این سکوت پاسخ‌های زیادی نهفته است. شاعر به طور کلی به پیچیدگی‌های عشق و تأثیرات آن بر دل عاشق اشاره می‌کند.