رباعی شمارهٔ ۹۹

در این شعر، شاعر به یاد خاطره‌ای خوش‌نواز از لحظاتی که اشک شتابان می‌ریزد، می‌افتد. او در دل به دو چشم محبوبش پندی می‌دهد که مهمان عزیز است و از او می‌خواهد تا شربت شراب را بیشتر کنند تا این لحظات به یادماندنی‌تر شوند.