رباعی شمارهٔ ۹۷

این شعر به توصیف حالت خواب و تأثیر آن بر چشم و دل می‌پردازد. در آن، خواب به چشمان نبد (خواب‌آلود) می‌آید، زیرا چشمان او از عشق پر از آتش و آب هستند. قلب او به سوی دلی می‌نگرد که مانند سیماب ناپایداری دارد و بدن او نیز در حالت ویرانی و خرابی قرار دارد. در کل، شاعر به تضاد بین حالات روحی و جسمی اشاره کرده و از زیبایی و پیچیدگی خواب و عشق سخن می‌گوید.