رباعی شمارهٔ ۹۴

این شعر به اهمیت پیروی از دین و اخلاق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که بدون اطاعت از دستورات دینی نمی‌توان به بهشت رسید و بدون ایمان واقعی، حاکمیت حقیقی (مانند ملک سلیمان) نیز معنا ندارد. همچنین به این نکته پرداخته می‌شود که پایان کار همه انسان‌ها مرگ است و آزار دادن دل مسلمانان در این شرایط نادرست و بی‌فایده است. به طور کلی، این شعر بر ارزش‌های اخلاقی و دینی تأکید می‌کند.