رباعی شمارهٔ ۹۳

این شعر به توصیف حالتی از سرمستی و عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که بدون شراب، حال و هوای این دنیا همچون شراب است و بدون دود، دلش داغ و سوزان است. همچنین، فریاد عشق از ساز رباب به گوش می‌رسد، و به شدت از بیان اینکه خود رباب باعث این حال و هوای عشق است، هشدار می‌دهد. در واقع، شاعر می‌خواهد تأکید کند که عشق و احساسات عمیق‌تر از صرف موسیقی و ساز هستند.