غزل شمارهٔ ۳۳۱

برداشت: من به خاطر آن پادشاهی که هیچ آرزویی برای نشان و پرچم ندارد، دیوانه شده‌ام، چرا که بر سر دیوانگی، هیچ نوشته‌ای وجود ندارد.

برداشت: اگر از دور به من نگاه کنی، می‌بینی که فردی در حال حرکت هستم. اما آنچه می‌بینی صرفاً یک خیال است و وجود واقعی ندارد.

برداشت: به سوی عدم برو و در آنجا قدم بگذار، زیرا عدم منبع و سرچشمه‌ی جان است. اما این جان، فقط آکنده از غم و اندوه نخواهد بود.

برداشت: ما در این محیط بی‌روح و خالی از محبت، به هم می‌پیوندیم و به دنبال فرصت‌هایی برای یاری هم هستیم، چرا که در این دنیای خشک و بی‌رحم، جز ستم و ظلم چیز دیگری وجود ندارد.

برداشت: این جریان آب به آرامی غرق می‌کند، اما مردی که آب حیات را دارد، غرق نمی‌شود و فقط لطف و کرم خداوند او را نجات می‌دهد.