رباعی شمارهٔ ۸۷

در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که در شب‌های تار و در غیاب آفتاب، نباید در غم و اندوه بماند. او از دل می‌خواهد که مانند ماه در فراغ آفتاب پنهان نشود و امیدوار است که مانند دلو در تاریکی، راهی برای برآیند و پیدا کردن نور بیابد. به طور کلی، شعر به امید و تلاش برای یافتن روشنی در زمان‌های دشوار اشاره دارد.