رباعی شمارهٔ ۸۵

این شعر به شخصی خطاب می‌کند که دیر به مهمانی یا جمعی رسیده است. شاعر به او می‌گوید که هرچند ممکن است دیگران از او جلوتر رفته باشند یا در جمع نباشند، اما او باید سریعاً اقدام کند و به جمع ملحق شود. در انتها، به کنایه می‌گوید که این فرصت در دست خود اوست و باید از آن بهره‌برداری کند.