رباعی شمارهٔ ۸۱

در این شعر، شاعر با حالتی نابسامان و خراب زندگی خود را توصیف می‌کند و از معشوق می‌خواهد که به او توجه کند و بر سرش رباب بنوازد. او اشاره می‌کند که در دینی که به درجات مختلف عبادت و نماز می‌پردازد، برای کسی که زیبایی معشوق را ببیند، تمام آن عبادت‌ها محلی از اعراب نخواهد داشت.