رباعی شمارهٔ ۷۷

در این بیت، شاعر به مسئله‌ای اشاره دارد که موسی (پیامبر) یک بار به این مردم (رمه) نگاه می‌کند. او به گونه‌ای عمل می‌کند که انگار همه چیز را به سادگی می‌توان در یک لقمه حل کرد، اما هیچ‌کس نمی‌تواند این راز عمیق را درک کند و نمی‌داند که چه اتفاقی دارد می‌افتد. به بیان دیگر، این موضوع پیچیده‌تر از آن است که به راحتی فهمیده شود.