رباعی شمارهٔ ۷۶

در این بیت، شاعر از احساساتی صحبت می‌کند که در حین تقلید و شنیدن نام خود تجربه می‌کند. او به درون خود می‌نگرد و متوجه نمی‌شود که چقدر در خود غرق شده است. اما وقتی از خود خارج می‌شود، به حقیقت وجودش پی می‌برد و خود را به وضوح می‌بیند. به نوعی، این اشعار به جستجوی هویت و خودشناسی اشاره دارد.