رباعی شمارهٔ ۷۵

در این شعر، شاعر از معشوقی می‌پرسد که به کجا می‌خواهد برود، زیرا هر جا که می‌رود، در دل او جا دارد. او به عمق ناراحتی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که غم‌های او به اندازه دریا گسترده است، اما این غم او را مثل ماهی کرده و باعث می‌شود که لب‌هایش از خشکی دریا ترک بخورد.