رباعی شمارهٔ ۷۳

در این شعر، یاری مست و تنها به نزد شاعر می‌آید و با نگاهی پرشور و خمار به او اشاره می‌کند. شاعر تلاش می‌کند که از لب او بوسه‌ای بگیرد، ولی یار با فریادی می‌گوید که او را نگیرد، یعنی تلاش شاعر را نمی‌پذیرد.