رباعی شمارهٔ ۷۲

برداشت: ای مولا، من از گناهان گذشته خود توبه کرده‌ام. آیا عذر عاشقی که در عشقش نابود شده است را می‌پذیری؟

برداشت: این شعر به این معناست که درد و رنجی که به انسان می‌رسد، باعث توبه و اصلاح او می‌شود. مولای بزرگوار، خداوند، دلتنگی‌ها و سختی‌های ما را می‌بخشد و رهاییمان می‌کند.