رباعی شمارهٔ ۷۱

برداشت: منصور به آن کسی اشاره می‌کند که به خاطر عشق و ایمان خود، پوست و لطافت بدنش را رها کرده و به سختی‌ها و زحمت‌ها در راه خدا پرداخته است. او نشان می‌دهد که در مسیر معنوی خود، از راحتی‌ها و لذت‌های دنیوی فاصله گرفته و به حقیقت و معنویت نزدیک شده است.

برداشت: منصور هرگز نگفت من حقیقت هستم، بلکه او در واقع صحبت از وجود خدا می‌کرد و حضور خدا را بیان می‌نمود.