ما أطیَبَ ما ألَذَّ ما أحلانا
کُنّا مُهَجاً و لَم نَکُن أبْداناً
دربارهٔ این سروده
این شعر به توصیف حالتی زیبا و با شکوه از رحمت و کرامت الهی میپردازد. شاعر بیان میکند که ما مانند عطر خوشبو، وجودی لطیف و روحانی داریم و از جسم و بدن فراتر هستیم. همچنین به کرامت و بخشش پروردگار اشاره میکند که ما را میبخشاید و دوباره به حالت اولیهمان باز میگرداند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
إنْ شاءَ بِنا کَرامَهً مولانا
یَعْفُو و یُعیدُنا کَما أبْدانا