گویم که کیست روحافراز مرا
آنکس که بداد جان ز آغاز مرا
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به توصیف روح و وجود خود میپردازد و به شخصی اشاره میکند که به او زندگی و جان داده است. او بیان میکند که گاهی چشمانش بسته میشود و گاهی به سوی شکار رها میشود، بهنوعی اشاره به حالاتی از زندگی و احساساتش دارد. این جملات از تأملات شاعر درباره وجود و ارتباطش با روح و زندگی حکایت میکند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گه چشم مرا چو باز بر میبندد
گه بگشاید به صید چون باز مرا