رباعی شمارهٔ ۶۴

این ابیات به گذرا بودن زندگی و قدرت نهایی سرنوشت اشاره دارد. شاعر می‌گوید که زمان باید کوتاه‌تر شود تا از درد و رنجی که مرگ برای انسان‌ها به ارمغان می‌آورد، کاسته شود. هر فردی در دل خود غروری دارد، اما در نهایت، مرگ بر همگان حاکم است و نمی‌تواند از این سرنوشت فرار کند.