رباعی شمارهٔ ۶۳

در این شعر، شاعر از جدایی و مرگ سخن می‌گوید و از کسانی که در زندگی او بودند می‌خواهد که او را به یاد داشته باشند. او به این موضوع اشاره می‌کند که حتی اگر مرده شود، عشق و محبت او باید زنده بماند و اگر روزی دوباره زنده شود، نباید کسی تعجب کند. شاعر در واقع به اهمیت یاد و خاطره در عشق و زندگی انسان‌ها تأکید می‌کند.