رباعی شمارهٔ ۶۲

این ابیات بیانگر این هستند که اگر عمر یک بار به پایان برسد، خدا دوباره عمر می‌دهد. اگر عمر موقتی باشد، پس عمر دائمی وجود ندارد. عشق به عنوان آب حیات شناخته می‌شود و هر قطره از این آب، زندگی و حیات خاص خود را دارد. در واقع، عشق نیرویی است که به زندگی معنا و مفهوم می‌بخشد.