غزل شمارهٔ ۳۲۸

برداشت: به خاطر آنکه دست من از آن سر به این سر می‌سود و در موهایم باد می‌وزد، چرا چنین خوشبختی باعث نشود که سرمست شوم؟

برداشت: هر لحظه و هر ساعت، به خاطر نداشتن آگاهی و هشیاری، به طور مداوم حجم زیادی از شادی و سرخوشی را بدون نیاز به وسیله‌ای خاص تجربه می‌کنم.

برداشت: من مرغ‌های هوایی را به دست خداوند از unseen (غیب) بدون هیچ وسیله‌ای و بدون هیچ تلاشی به دست می‌آورم.

برداشت: پرنده‌های شگفت‌انگیز از دستانم پرواز می‌کنند و شراب از لب‌های من به‌گونه‌ای می‌جوشد که در حالت مستی، حال و هوای خاصی ایجاد می‌کند.

برداشت: اینجا کسی صحبت از ارزش‌های معنوی و روحانی می‌کند. او می‌گوید که اگر دانه‌ای از آدمی را که نشانی از زیبایی و خوشبختی دارد داشته باشد، حاضر است به بهایی حتی بهشت را بخرد و جان خود را در برابر آن تقدیم کند. این نشان از ارزش والای انسانی و عظمت عشق و محبت است.