رباعی شمارهٔ ۶۰

این شعر دعوت به جستجوی حقیقت و شناخت عمیق‌تر است. شاعر از کسی می‌خواهد که اگر زندگی و جان دارد، به مکانی برگردد که همواره در آن بوده و ریشه‌های خود را بیابد. او به این نکته اشاره می‌کند که در آن مکان، جان حقیقتی را شنیده است که می‌تواند به او بینش‌های بیشتری بدهد، اما بازگشت به آنجا ضروری است تا این دانایی کامل شود.