رباعی شمارهٔ ۵۹

در این شعر، شاعر از کسی می‌خواهد که اگر بویی از عشق و سادگی نمی‌شنود و لباسی از معرفت نمی‌پوشد، به این مکان نیاید. او اشاره می‌کند که باید در جایی که عشق و حقیقت وجود دارد، باقی بماند و از آمدن به مکان‌های بی‌معنا خودداری کند. در واقع، دعوت به دیدن و درک عمیق‌تر از زندگی است.