غم خود که بود که یاد آریم او را
در دل چه که بر خاک نگاریم او را
دربارهٔ این سروده
شاعر در این ابیات به اندوه و یادآوری کسی اشاره میکند که غم او را در دل داریم، اما نمیتوانیم او را فراموش کنیم. همچنین به ناامیدی و بیفایدگی غم اشاره میکند و میگوید اگر مغز یا فکر را به حال خود رها کنیم، نمیتوان به یاد او پرداخت. در واقع، این ابیات از احساسات عمیق و پیچیدگیهای درونی انسان سخن میگوید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
غم باد امید لیک بس بیمغز است
گر سر ننهد مغز برآریم او را