غزل شمارهٔ ۳۲۷

برداشت: در زندگی ما تنها یک صفحه باقی مانده که به خاطر محبت و احساس عمیق آن جان، در حال تپش و اضطراب است.

برداشت: در نوشته‌ای که به آن اشاره شده، کلامی شیرین‌تر از احساس خجالت نیست؛ این کلام، مانند ماهی است که در عرق و شرم فرو رفته است.

برداشت: زندگی ابدی و درخشان در فضای باغی وجود دارد که نه ترسی از تغییرات آن وجود دارد و نه جایی برای ماندن در دقت‌های کم‌اهمیت.

برداشت: این بیت به این معناست که نام این ورق (کتاب) به گونه‌ای است که در آن اسرار همیشگی و رازهای پاکان حفظ شده است و همچنان یک سرخی (شفق) در آن باقی مانده است.

برداشت: برگ‌ها دور آن نوری از خداوندی که شمس الحق تبریزی است، پیچیدگی‌هایی دارند و روشنایی‌اش بر چشم‌ها تابیده است.