رباعی شمارهٔ ۴۹

در این شعر، شاعر به شدت درگیر احساسات و دل‌تنگی‌های خود است. او به «دود دل» اشاره می‌کند که نماد عشق یا آرزوهای درونی اوست و نشان‌دهنده‌ی عواطف عمیقش است. همچنین، او به تأثیرات این احساسات بر دلش می‌پردازد و می‌گوید که این دل با درد و تلاطم‌های خود، همچون دریا است که به طور مداوم در حال حرکت و تغییر است. به طور کلی، این شعر بیانگر یک دلی آشفته و پر از احساسات پیچیده است.