غزل شمارهٔ ۳۲۶

برداشت: ای خالق بی‌نظیر، به من حالتی عطا کن و مرا در حیرت فرو ببر. تو که می‌توانی لیلی و مجنون را به وجود آوری، مرا نیز در این حالت قرار بده.

برداشت: مُعطی یعنی عطا کننده و بخشنده (فرهنگ معین)

برداشت: انگشتی که بر آن مهر سلیمانی است، نشان دهنده حواستی که در ارتباط با خیر و برکت دارد، به دست نیاورده‌ای و نباید آن را از دست بدهی.

برداشت: عصر توبه به پایان رسیده است و اکنون زمان ظهور ماهی است که می‌تواند به سرعت و به شدت صد توبه را بشکند و به سوزاند.

برداشت: ای سر طبیعت، کسی که در گیجی و سردرگمی به سر می‌برد، نمی‌تواند از آن خارج شود. و ای دل ناتوان، این دل هرگز نمی‌تواند نیت بی‌معنی و بی‌هدف کند.

برداشت: ما در اینجا متوقف شده‌ایم، در حالی که حیوانات و پرندگان دیگر در این مکان دچار مشکل هستند و نمی‌توانند به راحتی حرکت کنند.

برداشت: ده دلی یعنی تشویش

برداشت: از عدم و نبود، ما را به وجود آوردی و اکنون در حالی که جگرمان تشنه است، ما را به چشمه‌ی این نعمت کشانده‌ای.

برداشت: من از عشق تو به گلی تبدیل شده‌ام و اجزای وجودم یکپارچه شده‌اند. در آغاز و پایان این رابطه، تنها رحمت و محبت وجود دارد.

برداشت: «بیرون همه‌کس بیند» یعنی همه‌کس می‌تواند ظاهر را ببیند

برداشت: در دانه‌دانه‌ی انگور، شرابی را مشاهده کن که در حقیقت وجود ندارد، ای یوسف! ببین که پادشاهی و سلطنت را در چه چیزی می‌بینی.

برداشت: به خاری که گل ندارد، نمی‌توان در باغچه جایی پیدا کرد. این خاکی که در آن است، از کجا می‌تواند رشد کند؟ این بیانگر این است که بدون روح و زندگی، هیچ زیبایی و شکوهی وجود ندارد.

برداشت: به شادی و هیجان بپرداز و بدان که هر صدایی که به گوش می‌رسد، از دلِ جدایی و دوری نشأت می‌گیرد و هیچ صدای شادی واقعی بدون پیوند و نزدیکی وجود ندارد.

برداشت: سکوت کن، چون بهار فرارسیده و گل‌های زیبا و خارها هم آمده‌اند. زیبایی‌ها از عالم غیب نمایان شده‌اند تا توجه ما را جلب کنند.